Hoe nieuwsaggregatie werkt — en waarom de bron telt

Wie je 's ochtends een overzicht wilt krijgen, opent zelden twintig krantenpagina's achter elkaar. Nieuwsaggregatoren nemen dit werk over: ze verzamelen koppen uit verschillende bronnen en ordenen deze op thema. Maar wat gebeurt er technisch — en waar liggen de grenzen?

De basis vormen de zogenaamde feeds. Bijna elke nieuwssite biedt machineleesbare indexen van hun nieuwste artikelen aan, meestal in de formaten RSS of Atom. Een aggregator haalt deze feeds op regelmatige basis op, leest de kop, korte beschrijving, publicatietijd en de link naar het origineel en sorteert het bericht in zijn rubrieken.

Als meerdere redacties over hetzelfde evenement berichten, ontstaan er duplikaten. Goede aggregatoren herkennen dergelijke gevallen via vergelijkingen van de koppen en webadressen en bundelen ze in themagroepen. Belangrijk hierbij: geen bericht verdwijnt — de diversiteit van de bronnen blijft zichtbaar, alleen de presentatie wordt overzichtelijker.

Rechts geldt in Duitsland en Europa de persprestatiewet. Deze staat aggregatoren alleen „enkele woorden of zeer korte uittreksels“ van een persartikel toe. Serieuze aanbiedingen tonen daarom korte aanrissen, vermelden de bron duidelijk en linken rechtstreeks naar het origineel — want dat artikel moet daar gelezen worden waar het ontstaan is.

Daaraan is kwaliteit te herkennen: een betrouwbare aggregator maakt de oorsprong van elk bericht transparant, mengt geen externe berichtgeving met eigen teksten en leidt lezers met één klik naar de bron. Wie daarentegen externe artikelen volledig kopieert of de bron verbergt, handelt niet in het belang van het publiek noch van de uitgevers.